Waarom moet ik altijd zorgen, en mijn broer/zus niet?

Jij regelt de afspraken, doet de boodschappen, neemt op als er iets is. Je broer of zus belt af en toe — en krijgt daar evenveel dank voor.

Dat oneerlijke gevoel is reëel, en het is een van de meest voorkomende bronnen van wrok onder mantelzorgers. Vaak rust de zorg eenzijdig op één persoon — meestal de dochter — terwijl anderen op afstand meekijken of zich er volledig aan onttrekken.

Boos zijn op die ongelijkheid is niet hetzelfde als boos zijn op je broer of zus als persoon — het mag allebei bestaan, en het is geen teken dat je een slecht mens bent omdat je dit voelt. Vraag jezelf eens af: is het de situatie die je kwaad maakt, of specifiek hoe diegene zich gedraagt? Dat onderscheid maakt het makkelijker om te bepalen wat je ermee wilt doen.

Een gesprek erover voelt vaak onmogelijk, juist omdat je bang bent dat het een welles-nietes wordt. Maar het werkt vaak beter om te beginnen bij wat je zou willen dat zij zagen of begrepen, in plaats van een lijst met verwijten. “Ik merk dat ik het zwaar vind dat ik dit alleen draag” landt anders dan “jullie doen niks.”